Դօրիան .

Դօրիան . 10/17/2013 in 17:35,in Books

Աթարին


Ստում ես, այ քեզ բան, ստելուցդ թանկ
Կարծես չունես ոչինչ ամբողջ աշխարհում,
Գիտես էլ՝ նկատում եմ, բարանդ փակ
Նայում ես աչքերիս, խոսքեր չես ճարում։

Ու մեկ է, ես մի կյանք, մի ամբողջ քոռ կյանք,
Մնում եմ քեզ պեսին դեռ հավատարիմ,
Կողքիս լինեիր, տեսնեիր էս, կասեիր ինձ, տատ․
Կպնում է սերը, ա՜խ, նաև աթարին։

    Դօրիան .

    Դօրիան . 10/17/2013 in 17:34,in Books

    Անքեզ


    Անքեզ՝ առանց մանրէաչափ սիրահյուլե
    Դառնում եմ ես ցավեսպառվող կործանամարդ,
    Խառնում եմ ես մտամիջում քրտնաթթուդ
    Իմ թքի հետ ու կուլ տալիս սպասումնահատ։

    Ցանում եմ իմ հոգեհողում սերմնահոգի՛դ,
    Ցատկում եմ ետ, մինչև նախորդ սիրագիշեր,
    Լռավրձնով սկսում ցավող աչքերիս տակ
    Արցունքների կարոտագիծ աղենշել։

    Ու նախատում հնգօրեկան մշտարթունիս՝
    Ներաշխարհից միշտ ուշացած հուզանետող,
    Հրաժեշտի նենգապահին լույսի պես լուռ
    Ու սենց անզուսպ բանահորդող լույսից հետո։

    Դօրիան .

    Դօրիան . 10/17/2013 in 17:32,in Books

    Թուլյ տուր ինձ մեռնել, իմ Վեռլեն


    Թուլյ տուր ինձ մեռնել, իմ Վեռլեն,
    Հենց էնպես, հենց էսպես` սենց ջահել,
    Որ մահվանս հետ մարդիկ մինչև վերջ չհաշտվեն,
    Թաղելուց` մինչև վերջ չթաղեն:

    Որ դատարկ ամենիս իմաստներ
    Կարկատեն ու քանդեն-կարկատեն,
    Չհիշեն, որ հիմար էի՝ չունեի գաղտնիքներ,
    Ու փնտրեն թող դրանք, ու գտնեն:

    Կանչելո՛վ խաչելով իմ հոգին
    Ավիրեն՝ խոսքին խոսք չթողնեն,
    Շիտակեն, պիտակեն, արկղերում թող կողպեն,
    Իբր Ձեզ կտակեն՝ եկողներ։

    Ինչն ամոթ է՝ ջնջեն, չհիշեն,
    Ընդգծեն՝ ինչ Աստծո տվածն էր,
    Ինչ՝ կ...

    • ԱՐԱՔՍ ՀԱԿՈԲՅԱՆ